STRZYKWY (trpovi)

Tak, jak i rozgwiazdy, również strzykwy zaliczane są do rodziny szkarłupni, charakteryzuje je jednak wydłużony kształt, szkielet, który został zredukowany jedynie do niewielkich igieł, a także czułki, które otaczają ich otwór gębowy. Nietypowy kształt sprawia zresztą, że strzykwy często określane są mianem ogórków morskich.

Sama rodzina strzykw liczy sobie ponad tysiąc gatunków, znana jest przy tym z tego, że dostosowała się nawet do bardzo trudnych warunkach panujących w niektórych wodach naszej planety. Najczęściej możemy spotkać je w morzach słonych, jednak nie są one obce również mniej zasolonym zbiornikom morskim. Typowe dla nich jest przy tym to, że na ogół mieszkają w morskim dnie, nierzadko zagrzebane w mule, skąd wyruszają na poszukiwanie planktonu, którym się żywią. 

W Europie zainteresowanie strzykwami nie jest zbyt duże, w Azji jest to jednak przysmak, który budzi spore emocje. Strzykwy jada się zarówno surowe, jak i gotowane natomiast po zasuszeniu często wykorzystywane są one w medycynie ludowej, która uważa je między innymi za skuteczny środek, który łagodzi ból stawów. Co więcej, strzykwy są nie tylko odławiane, ale również hodowane, a od niedawna ich interesujący skład chemiczny interesuje również przedstawicieli przemysłu farmaceutycznego uważających, że strzykwy mogą być bardzo wartościowym suplementem ludzkiej diety. Okazuje się przy tym, że niektórzy mieszkańcy Azji uważają strzykwy także za całkiem skuteczny afrodyzjak.

Trzydzieści sześć gatunków strzykw można spotkać również na Adriatyku, turystom nie poleca się jednak ich łowienia, aby przekonać się o nietypowych właściwościach tych szkarłupni. Od 1996 roku strzykwy są chronione, można więc podziwiać je jedynie z daleka.